ساكنان اصلی الموت و رودبار را باید بخشی از مردم بومی سلسله جبال البرز

دانست از این رو میتوان ریشه نژادی این مردمان را در پیشینه ی تاریخی مجموعه

نژادی سلسله جبال البرز و سرانجام از نژاد های گیل و دیلم جستجو كرد كه قدیمی

ترین آن ها كاسپی ها، تپوری ها، آمارد ها و كادوسی ها بودند. این مردم قبل از

مهاجرت آریاییان، در سرزمین خود ساكن بوده و تمام نواحی كوهستانی و كرانه های

جنوبی دریای خزر را در تصرف داشتند. در منابع مختلف نام آنها اقوام ما قبل تاریخ ذكر

گردیده است. 
 

در زمان ساسانیان و اوایل اسلام شهرت دیلم به اوج خود رسیده بود. اقوامی بسیار

قوی و دلیر كه هرگز به اطاعت سلسله پادشاهان ایران در نیامده و حتی در زمان

اسلام نیز چند قرن از اطاعت خلافت و حكومتهای ایران سرباز زده و سرزمین شان

هرگز فتح نشد به طوری كه در هیچ یك از كتیبه های رسمی پادشاهان ایران و

حاكمان بعد از آن شرحی كه دلیل تابعیت آنان را داشته باشد دیده نمی شود. با

توجه به نوشته های دوره ساسانی و كتابهای اوایل اسلام و جستجو درباره ی

سرزمین دیلم در این اسناد، وجود سرزمین الموت و رودبار در دوره ساسانی و ما قبل

از آن نیز سندیت پیدا میكند و معلوم میشود كه در گذشته های دور دارای شهرت و

معروفیت زیادی بوده است.  
 

 بنا به گفته مورخان صدر اسلام و زمان ساسانیان و حتی در روزگار اشكانیان و

هخامنشیان این مردم نه تنها فرمان پذیر و باج گذار پادشاهان نبودند، بلكه در مواقع

ضروری از كوهستان بیرون آمده و به شهرها و دیگر ولایات یورش میبردند. 
 

 سیر تحول تاریخی دیلمیان نشان می دهد كه آن ها به باورهای پیشین خود استوار

ماندند و تا مدت ها به شیوه عشیره ای زندگی می كردند و تا زمان «كرتیر» موبد

قدرتمند ساسانی ، از پذیرش دین زرتشتی خود داری می كردند و تنها بخشی از آنان

كه در دامنه های البرز كوه می زیسته ا ند به دین زرتشتی روی آورده بودند. 
 

 وجود قبرستانهایی مربوط به زرتشتیان در چندین نقطه از سرزمین الموت و

رودبار نشان دهنده ی حضور آن ها در این سرزمین است.

 

تحقیق از علی حیاتی

 

<< نقل از سایت alamoot.org >>

لینک