اندک اندک صدایی را می‌شنوی که از هزاران سال قبل، سینه به سینه و نسل به نسل به گوش جهانیان می‌رسد.

این صدای رسا هرگز محو نمی‌شود زیرا که صدای پایمردی و آزادگیست.

آری؛ صدای کاروان آرام آرام به گوش اهل زمان می‌رسد...

و کربلا، آرام آرام به میزبانی میهمانان خود نزدیک‌تر...

میهمانانی که فخر عالم و سرچشمه فضل و کرامت در این جهان هستند.

آری؛ عطر محرم وزید باز در این روزگار، و شهر و دیارمان نیز به یاد سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) معطر به شمیم محرم شد.


حضرت امام حسین (ع) می‌فرمایند:

گواهی می‌دهم که من از راه تکبر و خودخواهی و یا به قصد فساد و ستمگری بر ضد حکومت بنی‌امیه قیام نکرده‌ام. خروج و قیام من تنها برای اصلاح طلبی در امت جدم است. اراده امر به معروف و نهی از منکر دارم و می‌خواهم به روش جدم و پدرم علی‌بن ابیطالب (ع) رفتار کنم. هر کس از راه حق و حقیقت مرا پذیرفت، طرف حسابش حق متعال است، و هر کس که قیام مرا مردود دانست، من در راه هدف خود ثابت قدم و شکیبا هستم، تا این که خداوند میان من و این ملت به حق و حقیقت قضاوت فرماید، که او بهترین قاضیان است. بحارالانوار، ج 44، ص 329