طی صحبتهای مکرری که با هم ولایتی ها داشتیم،گروه اندکی  از دوستان در اندج، اصل وجود سایت یا سایتهایی با نام اندج و الموت را برای منطقه مضر می دانستند و  در صحبتهایی که می شد ما را  به نوعی در تخریب طبیعت اندج و الموت  مقصر می دانستند و گروه کثیری هم از بودن این سایت ها خوشحال بوده و هستند و به آن می بالند و ما را مورد محبت خود قرار می دهند. حال سوال این است که آیا بودن سایتی با نام اندج به طور مثال می تواند فرهنگ سازی کند و در خدمت هم ولایتیها باشد ویا اینکه جنبه تخریبی دارد؟؟ پاسخهای مربوطه را به عهده شما بازدیدکنندگان گرامی می گذارم و این را هم به جد می گوییم اگر روزی بر ما روشن شود که وجود سایت ما در مورد اندج جنبه تخریبی داشته باشد بدون حتی یک روز مکث و تاخیر این سایت را میبندیم(پاسخ به دوستان اندکی که این نظر را دارند) اما باور ما نویسندگان این سایت چیز دیگریست و بر این اعتقادیم که نه تنها هیچ گونه بار منفی و تبعاتی با خود ندارد که می تواند با فرهنگ سازی و بیان راهکارها به کمک خود شما بینندگان، به کمک اندج بیاید(قضاوت در این باره هم با شما).


نمایی زیبا از کوهها و باغهای گیلاس روستای قسطین لار در اواخر فروردین



نمای بهاری روستای اندج



 در پاسخ دوستی که یر این عقیده بودکه سایت ها و وبلاگهای منطقه اگر نبودند اوضاع بهتر می بود و توریست دیگر به منطقه نمی آمد،این را عرض کردم که :

اولا" امروزه یکی از بزرگترین راهکارهای خروج از بهرانهای اقتصادی و کمک به اقتصاد ،جذب توریست می باشد و مهم مدیریت آن بوده و باید تهدیدهای مرتبط با توریست را به فرصت تبدیل کرد تا در خدمت مردم در آید نه اینکه مخرب باشد(البته دیدگاه شخصی اینجانب در مورد اندج این است که دوست دارم اندج بکر بماند و از شلوغی و حمله توریست مخصوصا" اینکه در خیلی از موارد با تخریب طبیعت همرا است،به شدت مخالفم ولی آیا این شدنی است و می توان مانع از ورود توریست به روستا شد؟؟؟ و آیا هیچ قانون مدنی در این زمینه وجود دارد که از ورود یک مسافر به روستا جلوگیری کرد؟!البته نه! ! در آن صورت به خودمان نیز نباید اجازه دهیم تا به هیچ نقطه ای سفر کنیم!!).

دوما" شما چطور گمان می کنید که مسافرینی که به روستا می آیند به دنبال رویت سایت اندج به این اقدام دست زده اند؟ و آیا اگر سایتهای اندج نبود این مسافرت انجام نمی شد؟؟ پاسخ بی شک واضح است !! پوشیده نیست که ممکن است کسی بادیدن مناظر روستای اندج که در سایتها منعکس می شود ، بیشتر راغب شده باشد تا از این روستا دیدن کند ولی قطعا" این آمار در قیاس با خیل عظیم مسافرینی که به اندج سفر میکنند ، بسیار بسیار اندک است! و علت افزایش چشمگیر مسافرین در سالهای اخیر به اندج ،قطعا" سایتها نیست بلکه بالا رفتن میل عمومی به مسافرت در کل کشور و به اقصی نقاط جهان و افزایش تعداد وسایل نقلیه و در اختیار عموم قرار گرفتن آنها و تلاشهای آژانسهای مسافرتی در این زمینه،می باشد.(افزایش چشمگیر مسافرتهای نوروزی به مشهد مقدس، شهرهای شمالی و جنوبی و.. گواه این مطلب است)

سوما" اینکه طبق یک کار ساده آماری که در فرودین امسال و خصوصا" در روزهای پایانی تعطیلات به شکل یک تحقیق میدانی صورت گرفت ، درصد بسیاری از مسافرانی که به اندج آمده بودند ،الموتی بودند!!و در این میان معلم کلایه بیشترین آمار را داشت و البته اندج را از نزدیک و به شکل حقیقی و واقعی دیده بودند تا در دنیای مجازی!!!.مضاف بر اینکه تعداد کمی از انها از وجود سایت و یا سایتهای با نام اندج آشنایی داشتند وجالبتر اینکه از این تعدادی که از بودن سایتهای اندج  با خبر بودند ، درصد کمی از آنها آن را دیده بودند. حال تصور کنید اگر آمار را به این سمت پیش ببریم که چه تعداد پس از دیدن سایت اندج تصمیم به مسافرت به این روستا را گرفته باشند ، آیا به عددی می رسیم؟!!



طبیعت زیبای بهاری روستای اندج(در جهت حفظ و نگهداری این موهبت الهی کوشا باشیم و به دیگرا ن نیز بیاموزیم و آنها را کنترل کنیم)



پس بیایید منطقی تر باشیم و به جای گمانه زنی های غیر واقعی و نادرست، در جهت حفظ طبیعت و محیط زیست زیبای اندج که میراث گرانبهای گذشتگانمان است کوشا باشیم و همت کنیم ضمن مدیرت و ساماندهی توریست(چون ممانعت از ورود توریست طبق هیچ قانون و منطقی شدنی نیست)،این هدیه الهی را به آیندگان نیز تحویل دهیم. در پایان باز هم تکرار می کنم که منتظر راهکارها و پیشنهادات سازنده شما اندجیهای عزیز و الموتی های محترم و بالاخص وب نویسان الموت بزرگ هستم.


شکوفه های زیبای گیلاس در اواخر فروردین ماه در یکی از باغات اندج




تلاش این دو کودک اندجی(امیر حسین قاسمی و ابوالفضل عسگری) در آبیاری این درخت کاج کاشته شده در ایستگاه اندج ستودنی و قابل تامل است!!وقتی شاهد بودم این سطل سنگین اب را دو نفری تا پای درخت حمل می کردند لازم دانستم تا این صحنه زیبا را به تصویر بکشم.



با تشکر و سپاس فراوان: محمد عسگری