سایت روستای اندج - الموت

                                پاسداشت طبیعت الموت

طبیعت تجلی ذات خداست                         مپندار کز ذات باری جداست

همان بوی عطر گل یاسمن                   که یابی تو در باغ و دشت و دمن

چمن از زمین گر برآورده سر                       کند خود نمایی به هر رهگذر

اگر شر شر آب، آهنگ خوش                    نوازد به گوشت برد از تو هش

گل زرد و سرخ و سپید قشنگ                 به اطراف خود بنگری رنگ رنگ 

هدایای   خلاق   دانا  بود                           عنایات    باری   تعالی  بود        

در اول بباید که در حفظ آن                         بکوشیم تا بهره گیریم از آن

                                  *************

همین سرزمین عقاب آشیان                    که دارد شکوهی به طول زمان

من و تو کنیم فخر از جلوه اش                     به تاریخ و فرهنگ ارزنده اش

همه جای جایش ز حسن جمال                 عروس جهان است بهر وصال

زباله   مریزیم   بر    دامنش                          مسازیم   آلوده   پیراهنش

به آتش مسوزان تو این پاک جان                     مکانی مناسب برافروز آن

سپس شعله اش را تو خاموش کن                تو این پند پیر خرد گوش کن

من از دوستداران این سرزمین                       طلب میکنم عاجزانه چنین

در این سرزمین گر تو، گردشگری                 مکن در دل خود هوس پروری

تو هم مثل من پاسداری  نما                       که تا این طبیعت بماند به جا

همین آب زیبا که جاری بود                           ز  انعام و  الطاف  باری بود

حیات همه خلق عالم از اوست                هم از بهر پاکیزه کردن نکوست

مکن  آب  آلوده بر  رهگذر                         از او دیگران هم شوند بهره ور

طبیعت چو یوسف بود در جمال                درخشد به بازار حسن و کمال 

چو یعقوب کنعان،هزاران نفر                       برند  انتظارش  به هر رهگذر

ندارند  نیروی رفتن  به  کوه                       تماشای آن جلوه ی با شکوه

خریدار  اویند  خلق   جهان                       زن و مرد و اطفال و پیر و جوان

طبیعت در آغوش ما، ما در او                      مخواهی از اوآنچه  نبود نکو

اگر عاشقی،عشق پاک است این                و گرنه خیانت بود غیر از این

اگر کام  بیجا  بجوییم  از  او                   به زندان فرستیم همان نیک خو

سپس از غمش اشک ریزان شویم          عصا بر کف ودل پریشان شویم

طبیعت زبان گر ز دل می گشود                هزاران شکایت ز ما می نمود

چه کردم که این ظلم بر من رواست؟      که آتش در این خرمن من بپاست

                               ****************

طبیعت  رهین  دو  ارکان  بود                   که یک  رکن او، رنج دهقان بود

همین باغ میوه که بینی عیان                      بود  نهر ها  اندررونش  روان

همان سایه ای را که گسترده پر                   رباید دل از چنگ هر رهگذر  

به هر سو خزیده چمن در زمین                  که باشد به مثل بهشت برین

همان شاخه  کز میوه ی خوشگوار                خمیده شده زیر آن کوله بار

مپندار آسان     بدست     آمده                  فقط بهر تفریح و گشت  آمده

بسا شب که دهقان نرفته به خواب                به پای درختان رسانیده آب

منه پا در این باغ بی رخصتی                 به رخصت بدست آر یک فرصتی

هر آن کس که باشد به مصداق، کس             از این پند آموزد اخلاق بس

رضا  در  طبیعت  شده    ساخته                به مهرش دل از کودکی باخته

شعر از حاج محمد رضا نوری( زمستان 92)